Текст песни Hainides - To Chryso Klouvi
На этой странице находится текст песни Hainides - To Chryso Klouvi, а также перевод песни и видео или клип.
|
Δυό κυνηγοί λαβώσανε στα όρη σ' ένα ρυάκι Την ώρα που δροσίζουνταν ωριόπλουμο γεράκι Για πολιτεία μακρινή το πήραν κι εμισέψαν Και φέρανε στην κλίνη του γιατρό και το γιατρέψαν Κι εδώσαν του χρυσό κλουβί με αργυρό λουκέτο Και με μωροκανάκισμα μοσχαναθρέφανέ το Επρόβαλε μιαν ταχινή ο ήλιοσ παιγνιδιάρησ Χαϊνησ ξεμπετούριαστοσ κι ερωτοδιοματάρησ Ήλιε μου αφέντη τ' ουρανού σ' ανατολή και δύση Πε μου μαντάτα του βουνού που τό 'χω πεθυμήσει Ήρθενε πάλι η άνοιξη μαυλίστρα με τα μάγια Και λουλουδίσανε οι κορφέσ κι ανθίσανε τα πλάγια Και πότε κάνει τη ζωή μελίσσι στα κλωνάρια Πότε μουρμούρι του νερού στου αγριμιού τ' αχνάρια Πότε παράπονο γλυκό που σμίγει με τ' αέρι Και πότε όνειρο τρεζό που πέφτει με τ' αστέρι Κι ήδεσ' ο έρωτασ αθούσ και φύλλα στο δοξάρι Και τρέχει και παιζογελά αξέγνοιοσ στο χορτάρι Πόσοσ καιρόσ επέρασε αλήθεια είχε ξεχάσει Παιδί 'ταν που πρωτόδενε τον έρωτα να πράσσει Εκίνησε τ' άγριο πουλί στα όρη για να πάει Και του 'φανίστη το κλουβί θεριό να τονε φάει Και χίμηξε με τα φτερά και με τα κράνυχά ντου Κι ήβαψε το χρυσό κλουβί το αίμα τση καρδιάσ του Και πήρε ο ήλιοσ πιτσιλιά στη μπάντα που φωλεύγει Γιαυτό ροδίζει ο ουρανόσ κάθε που βασιλεύγει Περνούν οι μέρεσ κι οι καιροί κι ο λογισμόσ μερεύγει Σαν το νερό στη χαχαλιά μοιάζει η ζωή να φεύγει Κι η ιστορία επόμεινε και τα πουλιά βουρκώνα Σαν τη διηγούνταν στα μικρά τα βράδια του χειμώνα |
Два охотника поймали ручей в горах
Пока ястреб часовой остывал
За далекое государство взяли и половину
И привели врача к его постели и вылечили его
И дали ему золотую клетку с серебряным замком
И корми его воркующим ребенком
Солнце играло в тахини
Чайна — неукротимая и кокетливая.
Мое солнце, хозяин неба на востоке и западе
Скажи мне, манта горы, что я этого желал.
Весна снова пришла полная волшебства
И корфы расцвели, и бока расцвели
И когда это делает жизнь пчелой на ветвях
Когда журчание воды в дикой Танарии
Иногда сладкая жалоба, которая смешивается с воздухом
И иногда безумный сон, который падает со звездой
А вот любовь без листьев на луке
А он бегает и резвится беззаботно в траве
Он действительно забыл, сколько времени прошло.
Он был ребенком, когда впервые увидел любовь в действии.
Он отправил дикую птицу в горы, чтобы она пошла
И ему казалось, что клетка его пожирает
И он улыбнулся своими крыльями и когтями
И он нарисовал золотую клетку кровью своего сердца
И солнце плеснуло в притаившуюся полосу
Вот почему небо краснеет у каждого, кто царствует
Проходят дни и времена, и расчет уходит
Жизнь словно утекает, как вода в лужу.
А история осталась и ржанки птицы
Как она рассказывала детям зимними вечерами